من امروز

 به مرداب می مانم

 بی تکرار بی پایان بی حاصل

 گاه نفس میکشم

 گاه می میرم

گر هزاران سال خزان دیده باشم

 من همان دیرینه فرهادم

 که از خود خویش را بیگانه میدانم

                                        " شرح حال پاییز 1387"     

.....

 ُ

از نقطه های فاصله

بگذر

به اندازه

پنج حرف

.....

قدیسه همیشگی من

 اگر بیایی

از فرط خوشحالی خواهم مرد

اگر نیایی

از فرط غم و صوت

حالا که مرگ

در تو نفس می کشد

چه فرق می کند محبوب من !

بیایی یا نیایی !؟

" نگار رفیع بیگلی "

 بیست دقیقه؛

از زندگیم را بریدم

تا به بلندای این ثانیه های گریزان بگویم

من دوستت دارم

بدون التماس هیچ قاب عکسی،

و تمنای نت هایی

به آوارگی یک ساز کهنه

اما

در این بیست دقیقه

ناله های مبهمی در من فریاد میزند

که بیست سال است

قدیسه من مرا گم کرده ای ؛

بی تفاوت

از من گذشت

 او 

بی آنکه بداند من تنهایی را

دوست دارم.

با تو ديشب تا كجا رفتم

تا خدا وانسوي صحراي خدا رفتم

من نمي گويم ملايك بال در بالم شنا كردند

من نمي گويم كه باران طلا آمد

ليك اي عطر سبز سايه پرورده

اي پري كه باد مي بردت

از چمنزار حرير پر گل پرده

تا حريم سايه هاي سبز

تا بهار سبزه هاي عطر

تا دياري كه غريبيهاش مي آمد به چشم آشنا ، رفتم

پا به پاي تو كه مي بردي مرا با خويش

با تو ديشب تا كجا رفتم                            

                              " مهدی اخوان ثالث"

 به حالت بی وفا پی برده بودم

تو فریبم داده بودی

من فریبت خورده بودم

سلام ،

الان کافی نتم کلی فکر کردم چی بنویسم

بعد از این

دو ماه هیچ حرفی به ذهنم نرسید فقط همینکه

میدونم سال نو نزدیکه

امیدوارم سال خوب و پر برکتی رو داشته باشید

اینم بدونید که گرفتار روزگارم

امروز هفدهمین روز بهمن ماه ،

فکر می کنم دیگه مریضی دست از سرم برداشته ؛

غریبم آره غریب اما

تنها ، نه

تنها نیستم سایه ...

یکی دیگه بعد از تو نوشته

قلبش عاشقه

دوست داشتنی و مهربون

بی بهونه

...

اما اینجا

نه شعری

     برای گفتن

نه آهنگی

   برای گذاشتن ؛

و نه حرفی برای گفتن ...